Annesinden ayrılırken ağlayan bir çocuk gibi önce karnımızda kelebekler uçuşur. Sonra gözlerimiz biraz buğulanır, burnumuzun direği sızlar ve en zoru kalbimizde bir sızı başlar. Sanki içerden bir damarımızı dışarı çıkarıp geride bıraktıklarımızın eline verip yola sürmüşler bizi. Yol uzadıkça acımız da uzar. Yol uzadıkça damarlarımız daralır içimiz daralır da aklımızdan çıkmaz bir türlü geride bıraktıklarımız.
Yıllar geçer acılar unutulur yada unutulduğu sanılır üzeri küllenir her acının çok aklına gelmez belki ama oradadır aslında. Yüreğinin en derininde kalır.
Ta ki şartlar oluşuncaya, benzer bir durumla karşı karşıya kalıncaya kadar.
Siz hiç her şeye rest çekip gittiniz mi şehrinizden, anılarınızdan ve çocukluğunuzdan. Hayat bana böyle zor bir yol ayrımı tattırmıştı zamanın birinde.
Her şeyi herkesi geride bırakıp gitmem gereken bir yol ayrımında otobüsün camından bakıp aşağıda el sallamak üzere bekleyen kimsenin olmadığını görünce anlıyor insan yalnız olduğunu. Arkasından ne bir dua ne bir veda duymadığında anlıyor yalnız olduğunu.
Ayrılıklar zor evet her zaman acıtır ve ağrılı sancılıdır ama veda edeceğin kimse olmadan gitmek daha zordur.
Geride bıraktıklarının senden, senin gittiğinden haberi bile olmadığını bilerek gitmek daha zordur.
Gözlerin hep boşluğu arar. Bakışların tanıdık birisine rastlamak ister. “Dön” desin istersin birisi sana. “Gitme” desin istersin. Bir şey olsa bir sorun çıksa ve gitmesen diye geçirirsin içinden. Son ana kadar içinde bir umut beklersin. Son ana kadar hep bir kıpır kıpırdır için.
Çok az insana nasip olur son anda dönmek bu yoldan. Bana olmadı. O kapı kapandı. O yol gidildi. O acı çekildi.
Şimdi geçmişe dönüp bakınca iyi ki de gidilmiş iyi ki de kimse “dur” dememiş bana.
Her yeni başlangıçta biraz daha büyümüşüm. Her yeni başlangıçta biraz daha olgunlaşmış kendim olmuşum. Yalnızlığın acısı tek başına başarmanın mutluluğuna dönmüş. “Elveda” diyemediğim her bir insan için yeni yeni “Merhabalar” deme fırsatım olmuş. Kalp kırıklarımı, içimi yakan yalnızlıklarımı yeni yeni mutluluklarla doldurmuşum.
Kaybettiğim sandığım sevgiyi ve sevilmeyi bu acı yolculuklar sayesinde bulmuşum.
Yeni bir hayatın başlangıcıymış aslında bu vedasız gidiş ve her zaman kendini doğrulayan ilahi adalet yine doğrulamış kendini.
“ Ne kadar acı çekersen o kadar da mutlu olacaksın unutma”
Bazı acıların karşılığı hemen bazılarının biraz sonra bazılarının çok sonra ama mutlaka karşılığını alacaksın.
İlahi adalet elbet bir gün tecelli edecek ve sen karşılığını alamadım diye düşündüğün her acının karşılığını alacaksın. Bel ki bedenim görüp hissetmeyecek ama ruhun mutlaka adaletin tadına bakacak.
Kimisi adına Nirvana Diyecek, Kimisi adına Doyuma Ulaşmak, Kimisi kavuşmak diyecek Kimisi Cennet Kimisi Cehennem ama herkes ilahi adaletin tadını bilecek.
04/07/2026
Samsun Şehirlerarası Otobüs Terminali
Uzun bir zamandan sonra bir otobüs yolculuğu…
Faruk Akkurt 
Yorum bırakın