Faruk Akkurt

Bir çift gözün arkasından bakar gibi Bir sevgiliye el sallar gibi Bir Annenin Vedası, Bir çocuğun güle güle demesi gibi Bakar kalırsın bazen bir Şehre. Kimse anlamaz seni; ne hissettiğini ve neler gördüğünü o bir bakışta. Bakar kalırsın… Bazen bir minareye bazen bir cami avlusuna bazen de bir kaldırım taşına. O an durur hayat senin…

Annesinden ayrılırken ağlayan bir çocuk gibi önce karnımızda kelebekler uçuşur. Sonra gözlerimiz biraz buğulanır, burnumuzun direği sızlar ve en zoru kalbimizde bir sızı başlar. Sanki içerden bir damarımızı dışarı çıkarıp geride bıraktıklarımızın eline verip yola sürmüşler bizi. Yol uzadıkça acımız da uzar. Yol uzadıkça damarlarımız daralır içimiz daralır da aklımızdan çıkmaz bir türlü geride bıraktıklarımız.…

Neden böyle oluyor bazen bilmiyorum. Öyle bir sessizlik çöküyor içime, öyle bir yorgunluk doluyor yüreğime, öyle bir acı oturuyor ki göğsüme nasıl anlatsam nasıl tarif etsem bilemiyorum. Gözlerimin ışığı sönmüş, yüreğimin ateşi sönmüş, küllerim savrulmuş hissediyorum çook uzaklara. Geçmişe takılmak diyemem bu duyguya. Gelecek için endişelenmekte değil. Saçma sapan bir duygu. Adını koyamadığım ama dibine…