Faruk Akkurt

SÖZ BİTTİĞİNDE…

Bazen yazmak istersin ama söz boğazına kelime kalemine mürekkep eline yapışır kalır. Haykırasın vardır insanların yüzüne karşı ama artık çoktan susmuşsundur. Sormuyor sorgulamıyorsundur. Her nasılsa öyle kabullenmek en güzel başa çıkma yöntemin olmuştur. Kimsenin ve hiçbir şeyin, senin için değişmeyeceğini anlayalı çok olmuştur. Seni hayatta tutan sadece içinde biriktirdiğin sevgidir ve o da yavaş yavaş solmaya yüz tutmuştur. Arada bir sunulan bir kaç damla abı hayat ayakta tutmaya yetmez artık o içindeki sevgiyi. Sadece anlık bir gülümseme gelir yüzüne ama içten içe soluyordur artık o küçük bir çocukken büyütmek için, her türlü acıya göğüs gerdiğin sevgi çiçeği.

Yazmak istersin bazen ama olmaz. Hiç bir kelime yeterli gelmez anlatmaya içindekileri. Söyleyemediğin için yazmaya karar verdiğin onca şeyi sığdıramazsın bir kaç kelimeye olmaz yazamazsın. Nasıl sığsın ki özlemler, özlemeler, acı tatlı anılar, gördüğünde içini huzur kaplayan o nur yüzler? Nasıl sığsın ki hissettiğin binlerce duygu bir tek kelimeye nasıl sığsın? Yazmak istesende yazamazsın bu yüzden. Susarsın ve dalarsın uzaklara aklından geçenleri kendin bile anlayamazsın bir süre sonra. Kendine bile itiraf edemezsin neler olup bittiğini sonra susarsın kendine dönersin binlerce kere ve her bir dönüşte yazmak istersin, anlatmak istersin ama yazamazsın.

Cümle Biter, Anlam Biter, Söz Biter, Kelime Biter, Hece Biter, Harf Biter Hey şey Biter. YAZAMAZSIN…

Özlem ne ifade eder bizim için?

Bazen bir gülüşü özleriz bazense bir hüzünlü rüzgar kokusunu. Aklımızda kalan duygular mıdır yoksa bize bıraktıkları mı bilemeyiz ama özleriz. Kelimelere dökeriz bazen özlemimizi şiir olur türkü olur. Bakışlarımıza dökeriz bazen resim olur fotoğraf olur. Bazen adını koyamayız özlemlerimizin gözümüzden süzülen bir damla yaş olur. Neyi özleriz en çok? Bir sevgiliyi bir anneyi bir yakınımızı bir şehri belki de bir kokuyu özleriz en çok. Adını koyamasak da özleriz. Delice acı çeker gibi, hiç zaman geçmemiş gibi üzerinden, sanki dünmüş gibi gelir özlemlerimiz ama geçen zaman o kadar uzundur ki acımızı unutturur. Zamanın unutturmadığı tek şeydir belki de özlem.

Bu kadar özlemden bahsedip adını koymamak olmaz değil mi?

Ölemin adı hep aynı: İstanbul…